AŞK * İLHAN BERK

Sen varken kötü diye birşey bilmiyorduk

Mutsuzluklar,bu karalar yaşamda yoktu

Sensiz karanlığın çizgisine koymuşlar umudu

Sensiz esenliğimizin üstünü çizmişler

Nicedir bir pencereden deniz güzel değil

Nicedir ışımayan insanlığımız sensizliğimizden.

Sen gel bizi yeni vakitlere çıkar

YOLDAN GEÇEN BİRİ * İLHAN BERK

Bir kırlangıç bir su birikintisi bir parça gök. 

Bir şiirden düşmüş olmalı bunlar. 

Böyle diyordu yoldan geçen biri.

DÜŞÜNÜRKEN BULDUM KAYAYI * İLHAN BERK

Düşünürken buldum kayayı. 

Otlarla konuşmaktan geliyordum.

Ölü bir yaprak, adını unutmuş bir sokak, sav dolu bir tümce, suçlu bir ırmak, 

bir de partal bir kuş yürüyorduk. 

Bir atlı karıncaydı yaşamak, onu yürüyorduk. 

Bilirim sözcüklerin ulaştığı yere hiçbir şey erişemez. 

İsa ile Karahisari'nin gömlekleri dikişsizdi. 

Sözcükler bunu gördü. 

(Ey görünmezlik! Elimden tut. 

Gecede sözcüklerin ağırlığı daha bir artıyor.Ve... 

- Yazık, tümcemi tamamlayamayacağım. -) 

Anlamdan hep kuşku duydum. 

Evler odalardı, unuttum. 

Dünya ki varlığının ayırdında değildir. 

Trenler geçer yüzünden: Kendini varsayar. 

Her şey, her şey konuşur evrende. 

Evler, çocuklar, nehirler, coğrafya. 

Nehirlerin vakti olmadığını okudum. 

Coğrafya adına sevinmemiştir. 

Anlam sıkıcıdır. 

Günde üç kez aynada kendine bakar. 

Yalnızlık saçar. 

Anlamla ev yapılmaz. 

Anladım ama yalnızlığım sürüyor. 

Düşüncelerim yok benim. 

Kaya bilir kaya olduğunu, ben bilmem. 

Anladığımda yitirdim şiirimi.

O gün bugün bir akarsu gibi kocadım. 

İLHAN BERK

Şiir,bir tuğlacının düşürdüğü tuğlanın yere düşmesinde değil havada asılı kalmasındadır.

GöKyüZü*İlhan Berk

Manzara uyanır doğrular kendini

Neden sonra gökyüzü gelir

Aynasını tutar

YERYÜZÜ*İLHAN BERK

-Ne yapıyorsun?

Yeryüzünün yaşına çalışıyorum.